Güneşli Bahçe “Güzel Ve Çirkin” ~ Dokuzuncu Bölüm

Güneşli Bahçe “Güzel Ve Çirkin” ~ Dokuzuncu Bölüm

Güneşli Bahçe “Güzel ve Çirkin”

9.Bölüm

Sıcak bir gündü, bahçede oturmuş kitap okuyorduk, yeni demlenmiş taze çaylarımızı yudumlarken fonda çalan eski film müziklerini dinliyorduk. Demir kapının açıldığını duyduğumuzda ikimiz de irkildik ve kapıya çevirdik bakışlarımızı…

Gözlerim buğulanmış, bakışlarımı Ali’den kaçırmıştım, O da bana bakmaktan çekinmiş, kafasını öne eğmiş, olduğu yerde donakalmıştı. Kitabımı masanın üzerine bırakıp eve doğru minik adımlarla yürümeye başladım. Daha hızlısını yapacak gücü bulamıyordu bacaklarım, dizlerimin bağı çözülmüştü, titriyordum.

Her şeyin bir başı, bir sonu vardı, biliyordum ama aradan geçen iki yıl boyunca birbirini üzmeden, kırmadan yaşamayı başaran harika bir çift olduğumuzu gördükçe mucizelerin var olduğuna yürekten inanmıştım.

Elinde bir bavul ve yanında bir oğlan çocuğu vardı, hala kapıda duruyorlardı, yanlarından sıyrılıp demir kapıdan dışarı süzüldüm, nereye gideceğimi bilmeden, ne olacağını bilmeden, sessizce geldiğim evden, aynı sessiz adımlarla uzaklaşmaya başladım.

Ellerimi karnıma koydum ve onun benimle kalması için dua ettim. Ali’den bana kalan en güzel hediyeye sımsıkı sarılmış, Ali’yi onda bulacağım için şükretmiştim hayata. Artık asla yalnız olmayacaktım, Ali tıpkı bana söz verdiği gibi beni asla yalnız bırakmamıştı.

Artık ne dün kalmıştı, ne de yarın, bugünün içimde açtığı derin yarayı geçen güzel günlerle sarıp sarmalamış, karnımda bebeğim, içimde huzur ve hüzünle dolu ayrılmıştım yuvamdan.

Hoşça kal Hayat…

Hakkında Şebnem Kartal İşseven

hayatına Güneş doğmuş şanslı bir kadın

Yoruma kapalı.

Scroll To Top